Juist omdat bijna alle aandacht dit weekeinde naar de natte buikschuiver van Maradona en het gekibbel tussen de viswijven Cruijff en Van Gaal ging, gaat het hier over iets wat bijna uit zicht leek te verdwijnen: over hoe Dick Advocaat de Belgen weer tot leven kuste.

De frustratie bij de Zuiderburen zat diep. Intrige en achterklap, met de Belgische politiek en taalscheiding als lichtend voorbeeld, kenmerkte de WK-kwalificatie van de Belgen. Bondscoach Franky Vercauteren had het er maar moeilijk mee, terwijl hij toch over een buitengewoon getalenteerde selectie beschikt.

Zozeer zelfs, dat zelfs Van Gaal, die toch alleen maar landen als Argentinië, Duitsland en Spanje op zijn wensenlijstje had staan, overwoog om tussen het schrijven van zijn lijfige ‘biogravisie’ door, de Belgen onder zijn hoede te nemen.

Schaamrood

Het is – in potentie – een goed stel. Vermaelen is opgeleefd bij Arsenal (wat is zegt dat over Ajax dat niet serieus genomen verdedigers het bij buitenlandse topclubs zo goed doen?). Dan zijn daar Dembélé, Van Buyten, Vertonghen, Kompany, en natuurlijk Emile Mpenza. Daar moet toch een goed team van te maken zijn? Maar het ging totaal mis. De poule met Turkije en Spanje was weliswaar niet eenvoudig, maar het spel was zo belabberd, dat de Hollandse Belgen telkens met schaamrood op de kaken terugkwamen van elk interlandweekeinde. En de Belgen liepen het WK mis.

Maar toen kwam de Generaal, die zo langzamerhand – de successen in Petersburg indachtig – niet meer ‘klein’ genoemd mag worden. Advocaat eiste discipline en inzet, verwijderde en passant een rotte appel uit de staf, en selecteerde met een visie. Hij haalde in een paar dagen tijd flink de bezem door het Belgische voetbal.

Leiderschap

Het getuigde van een leiderschap die in België ongekend is. En, niet onbelangrijk, hij won. Het was weliswaar een veredeld oefenduel, maar Turkije werd met realistisch en goed voetbal aan de kant gezet: 2-0. De kranten vandaag zijn lovend. En creatief. ,,Wat Advocaat teweeggebracht heeft, getuigt van vakmanschap,” schrijft Het Nieuwsblad. ,,Hij heeft de waas van intriges en losbandigheid grotendeels weggenomen. Advocaat is eigenlijk een Belg. Organisatie en hard werken zijn typisch ‘oude Belgische waarden’.”

Het Belang van Limburg kopt: ‘Door Dick en dun’. Verder: “De sokkel voor een gouden standbeeld staat al klaar in de kelder van het bondsgebouw.” La Dernière Heure: ,,De vreugde in de kleedkamer achteraf is kenmerkend voor de nieuwe wind die Advocaat heeft laten waaien. Hij heeft de Duivels bevrijd en hun bewust gemaakt van hun kwaliteiten.” Nog een kleine kanttekening van Gazette des Sports: ,,Laten we hiervan genieten, maar zonder ons te vergalopperen. Rome is niet in één dag gebouwd.”

Nationale trots

De verbeelding der Belgen is duidelijk geraakt, voor het eerst sinds de dood van Hugo Claus. Een jaar geleden was er nog serieus sprake van dat de staat België helemaal op zou houden te bestaan. Voor het eerst sinds die tijd doet de Generaal voorzichtig weer wat nationale trots ontluiken. De eerste geruchten in Brussel doen al de ronde dat premier Herman van Rompuy zich zorgen moet maken.

Er zouden groepen rond de regering zijn die Advocaat willen uitroepen tot leider van een regering van nationale eenheid. Militaire bevoegdheid zou moeten voorkomen dat de diep verdeelde natie ontspoort en de verschillen ontaarden in totale chaos. Hoe het ook zij, Advocaats officiële titel ligt al klaar: Generaal der Belgen. Ook al is hij op het EK2012 nog ’slechts’ bondscoach der Belgen.

This entry was posted on donderdag, november 5th, 2009 at 9:13 pm and is filed under Columns. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Responses are currently closed, but you can trackback from your own site.