Hoe ruikt het in Hoenderloo?
11 mei 2010Vanavond weet ik het.
Het is fris in de stad, terwijl het toch al half mei is. Het Volkspark is het populairst, maar ik wandel liever in de Friedhof Altena. Kuierend op de enorme begraafplaats naast ons stadion kom ik echt tot rust. Normaliter. Hier herkent niemand me, helemaal met die baard van vier dagen. Friedhof betekent vredehof. Er heerst hier rust. Die vrede, die rust zoek ik ook in m’n kop. Maar dat valt nu niet mee. Want vandaag wordt de lijst bekend gemaakt.
>
Het begon hier allemaal zo goed. Bij mijn presentatie, las ik gisteren, waren 13 televisieploegen en 170 journalisten. ,,Droomstart Van Nistelrooij” schreeuwden de kranten. De overstap van Real naar HSV was ‘een slimme zet’, vond iedereen. Tuurlijk, na die snelle doelpunten kwam die blessure. Maar vijf doelpunten in elf wedstrijden is toch niet slecht? Of toch wel? Ik had er nog drie bij moeten maken. Dan was alle twijfel weg. Klotezooi, Ruud, klotezooi.
Waarom loop ik hier in Hamburg, terwijl 400 kilometer verderop types als Wout Brama en Vurnon Anita tegen een bal aan mogen schoppen. Met alle respect natuurlijk. Maar waarom ben ik niet in Hoenderloo? Tuurlijk, ik ben niet meer de jongste en de fitste. Maar voor een rol als invaller in Zuid-Afrika, teken ik direct. Alles voor het WK, m’n laatste kans. Steeds vaker flitst een beeld door m’n hoofd de laatste dagen. 11 juli, Soccer City. Vlak voor tijd. Voorzet van rechts, intikker bij de tweede paal. Onder de ogen van Mandela de winnende maken in de finale….dat gevoel… Au!! Wie legt hier nou een baksteen op straat. Scheisse.
Ik probeerde er niet aan te denken bij het opstaan. Ben gewoon de deur uitgelopen, gedachteloos richting de stad. Maar ik kreeg honger, ontbijt overgeslagen. De bakker begon erover. ,,Wass machst du hier dann noch, Ruud? Warum bist du nicht in Holland, beim WM-Manschafft?” Ik wist niets te zeggen, glimlachte maar wat, en liep snel de deur uit. Nu maalt het door m’n hoofd. Het stopt niet meer.
Vorige week belde Bert nog. Hoe het met mijn knie was. Hij is me ook komen bekijken. Meerdere wedstrijden zelfs. Ik scoorde ook. Eén keer kwam hij voor niets, vanwege die blessure. Maar Bert liet niets los aan de telefoon. Misschien wil hij me rust geven, en selecteert hij me gewoon. Misschien belde hij me gewoon voor de vorm. Ik weet het echt niet. Ik weet het gewoon niet.
Vanavond wordt alles duidelijk. WK of geen WK. Ooit zou ik hier wel begraven willen worden. Die rust, die geuren….
Hoe zou het nu ruiken in Hoenderloo?
Laduma – WK BLog op OnsOranje.nl (11 mei t/m 11 juli)
Tags: Van Nistelrooij, WK