Kinnah Phiri kijkt mistroostig voor zich uit. De bondscoach van Malawi weet het even niet meer. We zitten in het hartje van Blantyre, het economische hart van Malawi, in een leeg fastfoodrestaurant. Door het raam zien we een man in bevlekte lompen tegen een pilaar aanleunen. Hij houdt een bordje omhoog met een verzoek op kleingeld. “I’m hungry” staat erop. Lees verder »

Hoofdpersoon in het verhaal van Türkiyemspor is Nedim Imac, geldschieter, charmeur en sterke man. Februari vorig jaar is hij vermoord. Nu de club twintig maanden later ten onder dreigt te gaan, is het beeld nog nauwelijks verbleekt: Türkiyemspor is Nedim Imac. Lees verder »

Elke club heeft ze. Prominent boven de bar of in de bestuurskamer. Verscholen in een hoekje van de kantine, of achter de struiken rond veld twee. Pronkstukken. Ze vormen de schatkamer van het amateurvoetbal. Vandaag: het schilderij bij AFC Taba. Lees verder »

Hoeveel stickers met ‘Jesus saves’ ze ook op hun auto plakken, dat taxichaffeurs in Accra niet oud worden, is kraakhelder. Het is vrijdagmiddag twee uur en de hele Ghanese hoofdstad staat weer eens vast. De verstikkende uitlaatwalmen en het saharastof, meegevoerd door de noordenwind, laten in deze vochtige hitte nauwelijks ruimte voor zuurstof. De chauffeurs weten niet beter. Lees verder »

De officiële bijeenkomst in de gestyleerde tuin van het luxueze Fiesta Hotel in Accra is nog niet eens helemaal afgelopen. Maar hordes supporters, journalisten en stijlvol geklede dames zwermen al om Michael Essien heen, als vliegen om de stroop. De speler van Chelsea is de bekendste voetballer van The Black Stars, het Ghanese voetbalteam, zoveel is duidelijk. Essien probeert vriendelijk te blijven, beantwoordt wat vragen, maar vlucht dan al snel het enorme hotel weer in. Lees verder »

    “The best bar now for the prettiest girls is Vikings, some stunners there. The bar fine is P1700 (23 euro, red). I have taken several girls out of there. One has to be careful. Some of the younger ones are definitely lookers and not performers. They have something to learn about service.” Lees verder »

Eigenlijk hebben we vrijwel niets gezien van Zimbabwe gedurende die zestien uur dag we het land van noord naar zuid doorkruisten. Want een uur nadat we de grens overstaken ging de zon onder. En dat was min of meer mijn schuld, want we hadden Harrare voor het donker moeten bereiken, met onze luxe touringcar. En daar zou wel het nodige te zien zijn geweest. Bovendien was onze bus gezegend op pad gegaan. Lees verder »

Ik hou van Afrika. Mijn voeten weer op de rode aarde zetten, dat is thuiskomen. Vier dagen geleden landde ik op het vliegveld van Lilongwe, de hoofdstad van Malawi. Ik was naar mijn idee toch wel met belangrijke zaken bezig geweest in Nederland. Maakte me druk over dingen. Er moest actie worden ondernomen en deadlines gehaald, haast was geboden. Dat gevoel bleef bij me hangen tijdens de vliegreis. Ik was onbewust mijn weken in Afrika alweer aan het plannen. Een bijna tastbare drang tot prestatie, vooruitgang, beweging op z’n minst. 
 Lees verder »

Lang zal ze leven

1 september 2006

Mijn lieve oma is dood. Natuurlijk, ze had een lang leven. En liet een grote familie achter. Rijk zogezegd. Ook omdat ze familiebanden warm hield. Tot het einde toe. En toch, ze is er niet meer. Lees verder »

Het is eindelijk een dag droog in Manila. Het is prettig om te werken in het buitenland, al ben ik af en toe jaloers op de backpackers in onze lodge. (Ik werk hier samen met een fotografe) Die hangen rond op het terras, kletsen tot laat, met biertjes uit de 24uurs winkel om de hoek. Ze wisselen informatie uit over tropische oorden waar de tijd stilstaat, en bieden tegen elkaar op met het witste strand en meest afgelegen duiklocaties. Schril contrast met onze dagen. Snel werken we ons ontbijt van fruit met yoghurt naar binnen om op tijd te komen voor onze eerste afspraak. We proberen op tijd te vertrekken, maar dat is lastig. Lees verder »