Twee voetbaldieren bij een hek
1 juli 2010
Ze staan daar gewoon. In de zon. Te kijken naar de training. De speler, tegen wie je tegen zou willen zeggen: ‘moet je niet trainen?’. Maar hij straalt uit: vandaag mag ik alles. Laat die anderen maar lekker ballen. Ik heb gisteren mijn werk gedaan, want de wedstrijd beslist. Als ik aan de kant van het trainingsveld wil gaan staan praten, doe ik dat gewoon.
>
Maar op rebellie is de speler niet te betrappen vandaag, want het is een uitlooptraining, waarbij alleen de wisselspelers zich inspannen. Het mag. Dus staat hij met zijn hand op het hek en een voet op de bal naast een grijze man. Na de begroeting is het eerst even stil. Ze staan daar gewoon. In de zon. Te kijken naar de training.
Dan lacht de grijze man, die een sigaar in zijn linkerhand heeft, en zegt: ‘goh, dit hadden we niet kunnen bedenken hè, in 1990?’. De speler glimlacht. Hij leerde de man kennen toen hij zijn eerste contract kreeg bij de club waar hij een groot talent was, nu zo’n tien jaar geleden. De grijze man was er toen technisch directeur. Nu is het dus zijn beurt om te lachen. En de grijze man even aan te kijken. De grijze man heeft veel gewonnen, maar nooit wat de speler een maand geleden heeft gewonnen. Al gaf hij er wel een naam aan: de cup met de grote oren.
De grijze man toont hier respect. Daar zijn geen woorden voor nodig. Ze staan dichterbij elkaar dan twee mannen normaliter bij elkaar staan. Maar dat kan heel goed omdat de speler aan de ene kant en de grijze man aan de andere kant van het hek staat. Hun gezichten zijn dichtbij elkaar, misschien zit er maar veertig centimeter tussen. Een ontmoeting van twee voetbaldieren. Dan ontstaat er toch een kort gesprek. Het gaat over de clubtrainer van de speler. ,,Jammer dat hij weg is,” zegt de speler. ,,Hij zegt je de waarheid, maar neemt je ook in bescherming en naar buiten toe houdt hij alles af, zeker?” vraagt de grijze man. De speler knikt kort.
De grijze man, op wie een kwartier geleden nog zeker acht camera’s waren gericht, en die een spervuur aan vragen op zich af zag komen, zegt, bijna nederig: ,,En hier gaat het prima toch. Het gaat om het resultaat. Mooi komt daarna wel.” De speler lacht weer. ,,Twee wedstrijden, zes punten. Nul goals tegen. Als eerste naar de tweede ronde. Prima toch?” De grijze man lacht. Ooit heeft hij het ook gedaan, een talentvolle groep naar het WK meenemen. Toen was de teleurstelling groot, en de aftocht pijnlijk. Ze weten het allebei. Maar ook dat wordt niet gezegd. Ook de speler toont respect. Voor de grijze man.
Dan zwijgen ze weer. En staan ze daar gewoon. In de zon. Te kijken naar de training.